Dziś, Szanowni Czytelnicy, opiszę pokrótce trzy płyty Terrego Thaemlitza, które są dość ciekawym eksperymentem muzycznym nawiązującym muzycznie aż do czasów baroku.

Moją przygodę z Terre'ym Thaemlitzem przed wielu laty zapoczątkował przypadkowo znaleziony cover Down In The Park z repertuaru Gary'ego Numana. Prawdę powiedziawszy, zajęło mi wiele miesięcy słuchania Theamlitzowej przeróbki, zanim w końcu stwierdziłem, że to faktycznie to. W międzyczasie natrafiłem również na przeróbkę Cars, którego autorem jest również ten sam autor.
Pomimo iż te dwie wspomniane wariacje fortepianowe na temat utworów Numana zainspirowały mnie do poszukiwań dalszych dokonań muzycznych Terrego Thaemlitza, to do albumów z serii rubato dotarłem dopiero niedawno, zapoznawszy się pierwej z innymi projektami tego artysty. Ale jak mówi ludowe porzekadło, co ma wisieć, nie utonie.

Posługuję się tutaj wyrażeniem "seria rubato", choć oficjalnie nie jest to żadna seria; dlatego piszę małą literą. Nazwa wzięła się od słowa "rubato", które znajduje się w tytule każdej z płyt. A są nimi:

1. Die Roboter Rubato, 1997 (Kraftwerk),
2. Replicas Rubato, 1999 (Gary Numan) oraz
3. Oh, No! It's Rubato, 2001 (Devo).

Każda jest bardzo wysublimowanym hołdem złożonym - jak mniemam - ulubionym artystom. Nie będę się tutaj rozdrabniał na poszczególne utwory czy nawet na płyty, ponieważ nie ma to większego sensu, ale opiszę ideę, jaka stoi za tymi wydawnictwami. Zanim jednakże się za to zabiorę, musimy zacząć od wyjaśnienia sobie, co oznacza tajemnicze słowo "rubato".
Otóż, jak podaje Wikipedia:

Rubato (z wł., oznacza dosłownie obrabowanie) - chwiejność tempa wynikająca z dowolnego wydłużania i skracania dźwięków, lecz takiego, by średnie tempo na przestrzeni odcinka granego rubato było zgodne z oryginalnym.
Pojęcie rubata nie jest ściśle zdefiniowane, wchodzi w skład interpretacji dzieła i zależy od wykonawcy.
Szczególne techniki rubato wykształciły się w muzyce baroku, mistrzem w grze rubato był Wolfgang Amadeus Mozart. Rubato charakterystyczne jest też dla muzyki romatycznej (np. Frédéric Chopin).

(źródło)

Terre Thaemlitz sięgnął zatem po nieobecną we współczesnej muzyce rozrywkowej formę (jeżeli nie liczyć makabrycznej wręcz wersji Without You) i osiągnął bardzo oryginalny i dość ciekawy efekt. Nazywanie kompozycji z serii rubato coverami nie oddaje istoty rzeczy. Bliższe było określenie "neoekspresjonistycznych interpretacji", swoistych wariacji, gdzie pierwotna wersja jest tylko punktem wyjścia dla stworzenia zupełnie nowej jakości. Muzyka, o której tutaj mowa, rozpływa się po umyśle, stając nierozpoznawalną. Można powiedzieć, że odcina się od źródeł. Na trzy płyty potrafię umiejscowić tekst tylko w jednej piosence, reszta pozostaje instrumentalną odyseją.
A przecież Terre Thaemlitz - jak pisałem przy okazji albumu pt. Tranquilizer - nie potrafił grać na żadnym instrumencie! W okresie, kiedy powstały recenzowane płyty dotyczyło to również fortepianu. (Najnowsze, nadchodzące dziecko Terrego będzie grane już na żywo na fortepianie.) Całość, podobnie jak poprzednio opisywana przeze mnie płyta, została skonstruowana i zagrana na komputerze. Jeżeli wsłuchać się w te mocne uderzenia w klawisze: niewiarygodne. Lecz prawdziwe. Według mnie świadczy to tylko o geniuszu tego utalentowanego producenta - że potrafi dokonać takiej rzeczy tylko przy pomocy komputera. (Jeżeli kogoś interesuje, jak brzmi półprodukt nie przypominający efektu końcowego, polecam utwór Please Push No More i odczekanie na bonusową część po jakichś plus minus dziesięciu minutach ciszy.)
Podsumowując już, napiszę, że udało się Terremu stworzyć oryginalną formę złożenia hołdu artystom, ale i ciekawą dla słuchacza. Szczególnie, kiedy lubi się muzykę klasyczną, która rzadko przebija się do szeroko pojętej muzyki środka, jeżeli nie liczyć sampli najbardziej znanych fragmentów w kawałkach hip-hopowych. Godne uznania. I warte posłuchania.